Zarejestruj / Zaloguj
Pourazowa rekonstrukcja prącia

rekonstrukcja penisa

Rekonstrukcja penisa wykonywana jest u mężczyzn, którzy utracili go na skutek nieszczęśliwego wypadku lub amputacji spowodowanej chorobą. Utrata prącia prowadzi do wielu zaburzeń fizjologicznych, jak i psychologicznych u mężczyzn. Pozbawia ona ich możliwości współżycia seksualnego oraz oddawania moczu w charakterystyczny dla nich sposób. Dodatkowo wywołuje wiele zaburzeń psychologicznych, których wynikiem jest głęboka depresja oraz kompleksy.



Operacja rekonstrukcji prącia jest niezwykle trudną procedurą. Wymaga ogromnej wiedzy i umiejętności od chirurga plastyka. Lekarze przyznają, iż tego typu zabiegi są dla nich prawdziwym wyzwaniem. Chcą oni, bowiem jak najwierniej odtworzyć utraconą część ciała. Obecnie istnieje wiele metod rekonstrukcji prącia, jedną z nich jest rekonstrukcja z użyciem płata pachwinowego bocznego.

Wyżej wspomniana metoda wykonywana jest dwuetapowo:
- w pierwszym etapie odtwarza się cewkę moczową;
- w drugim etapie prącie.
Odstęp czasowy pomiędzy etapami wynosi ok. 6 miesięcy.

Rekonstrukcja penisa - etap pierwszy - wykonywany jest w znieczuleniu miejscowym i polega na wytworzeniu ok. 14 cm odcinka cewki moczowej. Wykonywana jest ona wzdłuż osi długiej zaplanowanego płata pachwinowego, poprzez zwinięcie płata skórnego o szerokości 2 cm skórą do wewnątrz. Wytworzony kanał pokrywany jest płatami skórnymi z sąsiedztwa.

Rekonstrukcja penisa - etap drugi -  wykonywany jest po ok. 6 miesiącach. Przed operacją na ciele pacjenta oznaczany jest przebieg więzadła pachwinowego, tętnicy udowej oraz planowany jest płat zawierający wyspę skórną o wymiarach 9x14 cm i szypułę, której długość powinna być równa odległości pomiędzy tętnicą udową a spojeniem łonowym. Płat powinien zawierać centralnie położoną tętnicę, która okala biodro Brzegi zaplanowanego płata nacinane są do powięzi głębokiej i preparowany jest płat od boku w kierunku przyśrodkowym. Tkanka tłuszczowa wokół szypuły naczyniowej jest pozostawiany, w celu uzyskania dobrego odpływu żylnego z płata. W kolejnym etapie wytwarzany jest kanał podskórny pomiędzy brzegiem szypuły a lożą wykonana z cięcia soczewkowatego w miejscu utraconego prącia. W kanale tym przeprowadzany jest płat do miejsca biorczego. Następnie płat jest zwijany i zszywany wzdłuż linii złożenia jego brzegu górnego i dolnego. Podstawa wszywana jest do brzegów loży. Kikut naturalnej cewki łączony jest szwami z wytworzonym uprzednio kanałem skórnym. Ranę po pobraniu zszywa się warstwowo.

Efektem tej niezwykle trudnej operacji jest odtworzenie prącia i umożliwienie sprawnego oddawania moczu.

Źródło: T. Zieliński, J. Kruk – Jeromin, Pourazowa rekonstrukcja prącia, [w:] Chirurgia plastyczna w Polsce w progu XXI wieku, Materiały VIII Zjazdu Polskiego Towarzystwa Chirurgii Plastycznej, Rekonstrukcyjnej i Estetycznej Łódź 2001, Polskie Towarzystwo Chirurgii Plastycznej, Rekonstrukcyjnej i Estetycznej, Łódź 2002, s. 142 – 145.




Komentarze (0)

 
Korzystanie z serwisu CzasNaZmiane.pl oznacza akceptację regulaminu.
Wszelkie prawa do publikowanej treści zastrzeżone. Wykorzystywanie w innych serwisach bez zgody autora zakazane.
Copyright © 2008-2018 CzasNaZmiane.pl | All Rights Reserved

Serwis czasnazmiane.pl wykorzystuje pliki cookie zapisywane w folderze przeglądarki. Więcej informacji na ten temat znajdą Państwo w regulaminie